Supporters in Nice

Donderdagmorgen om 4u45 opgestaan om samen met Lore en haar chauffeur (haar man Johan) naar Zaventem te gaan. De zenuwen van Lore kwamen naar boven eens we het vliegveld naderden, ondanks haar reispilletjes die ze genomen heeft. Ze was zenuwachtig. Bang voor het onbekende. Ze had nog nooit gevlogen. Maar eens aangekomen in het warme Nice (27°C ) was het al veel beter. Vooral omdat er twee BV’s meegevlogen hadden met ons, nl Gabriel Rios en Michaël Pas. Al geloofde niemand ons omdat we geen foto van hen genomen hebben. We wilden hen niet storen. NICE 25–30°C. Eens aangekomen op de luchthaven zijn we “onze” bus gaan zoeken om naar ons hotel te brengen. Het hotel lag heel dicht bij de zee, zo’n 3 minutjes te voet (Hotel Regence). Eens het hotel gevonden en op de kamer onze koffers uitgepakt en lichtere kledij aangetrokken, zijn we onze triatleet (Bruno) en zijn ma (Jenny) gaan opzoeken. Zij waren met de auto gekomen (een reis van ongeveer 10–12uur!). Als we ze gevonden hadden zijn we met z’n allen iets gaan eten, het was ondertussen al 14u, tijd om te lunchen. Daarna hebben we aan het strand gelegen, uitrusten en genieten van de heerlijke zon (en uitzicht!). Vrijdagmorgen om 7u30 opgestaan om een uurtje te gaan lopen. Later mochten we er niet meer aan beginnen, het kwam al (veel) te warm om “gezond” te lopen. We hebben langs de zee, de Promande des Anglais gelopen. Daar hadden we een heel mooi uitzicht van de zee en af en toe van een triatleet. Die herkenden we omdat iedere atleet een oranje polsbandje droeg. Die kregen ze als ze ingecheckt waren op de desbetreffende IronMan stand. In de namiddag hebben we een wandelingetje gemaakt en (terug) op het strand gelegen. Ideaal weertje daarvoor ! Je ziet wat als je daar ligt/zit. Het enige nadeel aan het strand is dat het geen zand maar stenen zijn, en daar moet (!) je dan opliggen. Het was zoeken, de stenen wat effen leggen vooraleer je goed lag. Vrijdagvoormiddag hebben de vrouwen geshopt. Mooie kledij gezien. Maar Nice ligt aan de Côte d’Azur en daar liggen de prijzen (heel) hoog. Ik had een mooie rok gezien, BOSS 790euro. En een jurk van BOSS 1500euro, een rok van CHANEL 4380euro en het bijpassende vestje 2800euro!! Wat een prijzen. Wachten tot er solden zijn? Of kennen ze dat niet, ginder? Terwijl Bruno een beetje gezwommen heeft zijn wij naar Vieux Nice gegaan. Heel mooi landschap. Zaterdagnamidag moest Bruno zijn fiets afgeven aan de organisatie en zijn fiets– en loopkledij, in de desbetreffende placticzak. We zijn dan zaterdagavond vroeg in ons bedje gekropen want zondag was de wedstrijd en die begint om 6u30. Bij sommigen steeg de spanning (heel) hoog. ZONDAG —> IRON MAN : dé wedstrijd. De start was om 6u30 maar om 5u30 waren we al paraat. De atleten moesten hun fietsbanden eerst nog oppompen. Dat mocht niet van de zaterdag, een hele namiddag in de zon is niet goed voor de fietsbanden. Om dan vervolgens hun wet suit of neopreen pak (speciaal triathlonpak om te zwemmen) aan te doen. Het is een beetje klungelen om in zo’n pak te “kruipen”. Het is van rubber en dat heeft niet goed mee. Rond 6u20 mochten de atleten naar hun startvak gaan om tien minuten later te starten. Zo’n massa volk, 1500 triathleten en al hun supporters en kijkers. Het kanonschot was afgegaan en alle triathleten in het water voor hun 3.8km zwemafstand. Daarna een rit van 180km per fiets om vervolgens nog een marathon (42.2km) te lopen. De maximumduur voor deze triathlon was 16 uur. Bruno heeft het klaar gespeeld in 11u17. PROFICIAT Bruno ! De eerste, Marcel Zamora Perez had een tijd van 8u38 en de eerste vrouw, Alexandra Louison een tijd van 9u49. Zij had haar tijd met een half uur verbeterd dan vorig jaar. Bruno is zeker tevreden met zijn tijd. Hij heeft zijn tijd met 10 minuten verbeterd dan vorig jaar in Duitsland. Na de wedstrijd was er vuurwerk, heel mooi vuurwerk. Niet te vergelijken met het vuurwerk van Waregem . De vlucht naar Zaventem terug verliep ook prima. Al was er een beetje turbulentie als we daalden. In Nice controleren ze veel meer dan in Zaventem qua bagage en mensen. We werden gefouilleerd! Jammer dat het voorbij is . Aangezien we één ding vergeten zijn in Nice, de zon! Iedereen, Bruno, Jenny, Lore en ik hebben een leuke vakantie gehad. Je ziet het zelfs aan ons kleurtje op onze huid, de ene (Jenny en ik) meer dan de andere. En nu … verlangen naar de volgende vakantie (voor mij eind september —> Newcastle).

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s